Indywidualna interpretacja podatkowa
Korfantów dnia, 18.01.2018 r.
Burmistrz Gminy Korfantów
Ul. Rynek 4
48-317 Korfantów
FIN.III.3120.6.1.2017.AK
INDYWIDUALNA INTERPRETACJA PODATKOWA
Burmistrz Korfantowa działając na podstawie art. 14j § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm.) w związku z wnioskiem Sp. z o.o. z dnia 26 października 2017 r. (data wpływu do tut. urzędu: 8 listopad 2017 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości
uznaje za prawidłowe
stanowisko wskazane we wniosku złożonym przez Sp. z o.o. z dnia 26.10.2017 r. w zakresie podatku od nieruchomości
UZASADNIENIE
Wnioskiem z dnia 26.10.2017 r. Sp. z o.o. zwróciło się do tut. organu podatkowego o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości, dotyczącej zagadnienia czy podatek od nieruchomości w zakresie wieży transmisyjnej obciąży potencjalnego Najemcę, który będzie właścicielem tej stacji czy powinien być opłacany przez właściciela gruntu.
We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:
Wnioskodawca – Sp. z o.o. jest właścicielem nieruchomości (umowa przeniesienia własności nieruchomości z 08.06.2016 r.) położonej w Korfantowie, przy ulicy , składającej się między innymi z działki ewidencyjnej nr 483/10, obręb ewidencyjny Korfantów-Miasto, dla której Sąd Rejonowy w Nysie prowadzi księgę wieczystą o nr .
Część powierzchni gruntu przedmiotowej nieruchomości o wielkości ok. 100 m2 Wnioskodawca zamierza wynająć podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą w zakresie komunikacji. Zgodnie z zapisem w umowie: „część powierzchni gruntu o wielkości ok. 100 m2 [będzie użytkowana – wtrącenie ] z przeznaczeniem na instalację infrastruktury telekomunikacyjnej, w szczególności szaf technologicznych oraz kabli światłowodowych”, następnie § 5 ust. 1 umowy stanowi: „Najemca będzie wykorzystywać Przedmiot Najmu do celów gospodarczych, polegających na wykonaniu robót budowlanych w zakresie infrastruktury telekomunikacyjnej, w szczególności dla celów telefonii komórkowej, w tym: szaf technologicznych, urządzeń sterujących, masztów albo innych konstrukcji wsporczych anten nadawczo-odbiorczych, kabli światłowodowych oraz na ich eksploatacji.”
Potencjalny Najemca zamierza na wynajmowanej części działki postawić wieżę transmisyjną. Wieża ta będzie stanowić budowlę w rozumieniu prawa budowlanego oraz prawa podatkowego. Budowa wieży będzie pokryta w całości ze środków najemcy, nadto po zakończeniu umowy najmu wieża zostanie rozebrana na koszt Najemcy, a jej części zostaną zabrane z działki przez najemcę.
Z zapisów projektowanej umowy wynika: „[..] Najemca będzie uiszczał na rzecz wynajmującego, od dnia podpisania protokołu przejęcia Przedmiotu Najmu, czynsz najmu w wysokości zł netto (słownie: ) miesięcznie. Natomiast najemca zamierza sam opłacać podatek od nieruchomości w zakresie wyżej opisanej budowli.
Zapisy projektowane umowy przewidują także: Wszelkie rzeczy wniesione przez Najemcę (w szczególności wykorzystywane do budowy lub eksploatacji budowli lub urządzeń w Przedmiocie Najmu) stanowią własność Najemcy i pozostają jego własnością również po wygaśnięciu lub rozwiązaniu niniejszej Umowy.
W związku z powyższym wnioskodawca zadał następujące pytanie:
„Czy w świetle postanowień art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stanowiącego, iż „Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: […] 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej” oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 tejże ustawy, które stanowią, iż: „Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; […] 3. Jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadacz samoistnym”, w opisanym powyżej stanie faktycznym, podatek od nieruchomości w zakresie wieży transmisyjnej obciąża faktycznie potencjalnego Najemcę, który jest właścicielem wieży czy też powinien być opłacany przez właściciela gruntu – Wnioskodawcę?”
Stanowisko Wnioskodawcy:
Wnioskodawca uznaje, w mającym zaistnieć stanie faktycznym, to Najemca będzie właścicielem wieży transmisyjnej przez cały czas trwania umowy najmu. Niniejsza wieża transmisyjna będzie spełniała kryteria definicji budowli, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ponadto, w związku z tym, że przez potencjalnego Najemcę będzie wykorzystywana w celu prowadzenia działalności w ramach przedsiębiorstwa tego najemcy, wieża spełnia też kryteria wynikające z art. 1 ust. 1 pkt 3) tejże ustawy.
Wieża transmisyjna potencjalnego Najemcy spełnia zatem kryteria objęcia jej opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach
i opłatach lokalnych, który stanowi, iż: „Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: (…) 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.”
Ponadto, w opinii Wnioskodawcy, w związku z tym, iż właścicielem wieży transmisyjnej będzie potencjalny Najemca, to stosownie do postanowień art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który stanowi, że: „Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych […]”
Zdaniem Wnioskodawcy, podatnikiem podatku od nieruchomości w wymiarze dotyczącym wieży transmisyjnej, przez cały okres najmu, będzie potencjalny Najemca.
Stanowisko Burmistrza Gminy Korfantów:
Stan faktyczny przedstawiony we wniosku przez Wnioskodawcę stanowiący przedmiot interpretacji nakłada obowiązek tutejszego Organu Podatkowego do wydania niniejszej interpretacji podatkowej działając w oparciu o przepisy prawa wynikające z następujących ustaw: ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 poz. 1785 z późn. zm.), ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 poz. 1332 z późn. zm.), oraz ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2017 poz. 459 z późn. zm.).
W ustawie o podatkach i opłatach lokalnych art. 2 ust. 1 pkt 3 jako przedmiot opodatkowania wskazuje się między innymi budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a definiując budowlę wskazano, iż jest to obiekt budowlany
w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 1a ust. 1 pkt 2). Zaznaczyć przy tym należy, że w nawiązaniu do regulacji prawnych przytoczonych wyżej oraz danych wskazanych we wniosku nie budzi wątpliwości kwestia, że przedmiotowa wieża transmisyjna nie jest budynkiem.
Skoro przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jako przedmiot opodatkowania wskazują budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej
i w zakresie definicji odsyłają do przepisów prawa budowlanego, to kluczowe znaczenia mają regulacje zawarte w art. 3 tegoż prawa budowlanego.
Na podstawie art. 3 pkt 2 budynek to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z przedstawionej definicji wynika, że jedną z podstawowych cech, która odróżnia budynek od budowli jest to, że cechą charakterystyczną budynku jest jego trwałe związanie z gruntem. Budowla natomiast może ale nie musi być z gruntem trwale związana.
Obiekt, który nie jest trwale związany z gruntem, nie dzieli losu prawnego gruntu i może być przedmiotem odrębnej własności (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 14 października 2015 r., sygn.. akt I SA/Gd 1122/15).
Z opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji przepisów wynika, że obiekt budowlany należący do Najemcy nie jest trwale związany z gruntem. Przedmiotowa wieża transmisyjna „po zakończeniu umowy najmu zostanie rozebrana na koszt Najemcy, a jej części zostaną zabrane z działki przez Najemcę”. W myśl umowy najmu zawartej z właścicielem gruntu połączenie wieży z gruntem nastąpi tylko na czas trwania umowy najmu. Skoro obiekt ten nie jest trwale związany z gruntem nie obowiązuje w takim przypadku zasada superficies solo cedit (co jest związane z gruntem należy do właściciela gruntu). Przytoczona zasada zgodnie z treścią art. 48 k.c. (kodeksu cywilnego) wskazuje, że jeżeli obiekty są trwale związane z gruntem to stanowią własność właściciela gruntu.
Art. 48 kc należy odczytywać również w kontekście regulacji zawartej w art. 47 kc. Jeżeli przedmiot nie stanowi części składowej gruntu, to powstaje możliwość przysługiwania
prawa własności do niej podmiotowi innemu niż właściciel gruntu, na którym stoi. Jeżeli zatem jak wskazano we wniosku wieża transmisyjna jest przeznaczona do użytkowania w okresie umowy najmu zawartej z właścicielem gruntu, a po zakończeniu umowy najmu zostanie rozebrana i jej części zostaną zabrane z działki, to na tle stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę przyjąć należy, że przedmiotowa wieża stanowi przedmiot przyłączony do gruntu tylko dla „przemijającego użytku”, a więc w chwili przyłączenia do gruntu nie stanie się własnością właściciela gruntu, lecz pozostaje własnością potencjalnego Najemcy.
Nie ulega wątpliwości, że budowle wybudowane na dzierżawionym gruncie, wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, zasadniczo stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Trudność polega jednak na wskazaniu podmiotu, który jest zobowiązany do zapłaty podatku. Czy podatnikiem jest właściciel gruntu czy też może Najemca, który poniósł nakłady w związku ze wzniesieniem budowli?
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który stanowi, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów, (…). Właścicielem obiektu będzie potencjalny Najemca i to on winny być uznany za osobę podatnika w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym.
Podsumowując organ podatkowy stoi na stanowisku, że w przypadku budowli postawionej na gruncie dzierżawionym od osoby trzeciej, podatnikiem podatku od nieruchomości w stosunku do przedmiotowej wieży transmisyjnej jest ich właściciel, czyli w przedstawionym stanie faktycznym potencjalny Najemca.
Niniejsza interpretacja przekazana jest w oparciu o przepisy prawa podatkowego obowiązujące na dzień wydania interpretacji przez organ podatkowy i dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę.
POUCZENIE
Na niniejszą interpretację stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Zgodnie z art. 52 ust. 3 ustawy z dnia 20 września 202 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.
Skargę można wnieść za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie. Skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 oraz art. 54 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zgodnie z art. 57 tej ustawy skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.
Niniejsza interpretacja po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę zostanie zamieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej.